İman, Ümit ve Sevgi Yirmi iki yaşıma kadar ailemin ve çevremin inancına göre yaşadım. Bu zaman içerisinde Tanrı'nın yaptıklarımdan hoşlandığını sanıyordum. Bazen inancımı paylaştığım kimselerle görüş ayrılığına düşüyordum. Bu da beni her zaman bir sorunun içine itiyor, cevapsız bırakıyor ve kafamı karma karışık ediyordu. Bana kendi inancına göre ibadet et yeter diyorlardı. Bense Tanrı'nın bizleri hangi amaç için yarattığını merak ediyordum. Yaşantımı Tanrı'yla özdeşleştirmek istiyordum. Ama bir türlü başaramıyordum mutlaka bir noktada ayrılıyorduk. Zaman geçtikçe arkadaş çevrem ve bulunduğum ortamlar değişiyordu. Bazı ortamlarda Tanrı'yı ağız alışkanlığından, bazı ortamlarda ise keyif sofralarında meze olarak görüyordum. Ama bu sohbetlerin ardından yüreğimde derin bir eziklik hissediyordum. Bazen öyle bir an geliyordu ki yalnız kalmak ve kimseyle konuşamadığım konuları Tanrı'yla paylaşmak istiyordum. Çoğu zaman isyanlarımı yükseltiyordum, ama aynı zamanda sadece başım sıkıştığında ya da kötü hissettiğimde değil, yaşamımın her anında anlayabileceğim şekilde ibadet etmek istiyordum. Bir gün Antalya'da kilise olduğunu öğrendim. Önce çok şaşırdım ama daha sonra merak ettim orayı. Karar verip bir Cumartesi günü kiliseye gittim ve gençlik toplantısına katıldım. Tanrı'ya yakarış şekilleri çok ilginç gelmişti. Alışageldiğimiz kalıptan çok farklıydı. El çırpıp dans ediyorlardı. O doğallık hoşuma gitmişti. O akşam birkaç kişiyle Mesih inancı hakkında konuştuk. Oradan bir İncil alarak çıktım. İncili okumaya başladığımda içinde yazılanlar tam benim yüreğime hitap eden türdendi. Artık yüreğimde bir şeylerin kıvılcım aldığını hissediyordum. Tanrı'ya bakış açım değişmiş, İsa’nın öğretilerine göre yaşamaya başlamıştım. İncilde iki konu günden güne dikkatimi çekmeye başlamıştı. Benim ne kadar günahlı olduğum ve buna rağmen Tanrı'nın beni ne kadar çok sevdiği. Romalılar 5 : 16 yüreğime dokunmuştu. “Tanrı'nın bağışı o tek adamın günahının sonucu gibi değildir. Tek suçtan sonra verilen yargı mahkumiyet getirdi; Oysa birçok suçtan sonra verilen armağan aklanmayı sağladı.” Yuhanna 3:16'yı okuduktan sonra ise Tanrı'nın sevgisini anladım. “Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlunu verdi. Öyle ki, O'na iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın, hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.” Henüz iman etmemiştim. Çünkü çok büyük bir günahkardım ve Tanrı'nın lütfuna layık mıydım bilemiyordum. Kendimi O'nun ellerine bırakmam fazla zaman almadı. Artık İsa Mesih'i efendim olarak kabul etmiştim. Tüm yaşamımı O'nun yönlendirmesini istiyordum. “İşte kapıda durmuş, kapıyı çalıyorum. Biri sesimi işitir ve kapıyı açarsa, onun yanına gireceğim, ben onunla, o benimle, birlikte yemek yiyeceğiz” (Vahiy 3: 20). O bana daha önce seslenmişti ama kapıyı açmam biraz zaman aldı. Rab'bimiz günahlı yüreğimi temizleyip yerine sevgisini koydu. Bir Pazar günü içim içime sığmadığı bir anda yüreğime tahtını kurdu. HAMDOLSUN! O andan itibaren Rab beni içten dışa değiştirmeye başladı. Ve hayatımda birçok şeyler değişmeye başladı. Artık içimde Tanrı sesini hissediyor ve ona göre yaşam sürüyorum. Tanrı hayatımızın herkesin önünde açık bir incil sayfası gibi olmasını ve etrafımızdaki insanlara kendisinin o mükemmel ışığını yansıtmamızı buyuruyor. Bende bunu bildiğim için artık hayatımda Onu hoşnut etmeyen ne varsa çıkarıp atmaya çalışıyorum. Ve bunu kendi gücümle yapamayacağımı da biliyorum ama Tanrı bana bu konuda da çok yardım ediyor. Her ne kadar Mesih ile birlikte çarmıha gerilmiş benliğim bazen hortlasa da, beni bir savaşa sürüklese de Tanrı'nın gücü sayesinde bu zorluklan aşabiliyorum. İnandığım bir şey var ki İsa tahtından bizleri izliyor ve Kutsal Ruh arcı1ığıyla bizlere daima ışık ve güven oluyor. Kutsal Kitab'ın dediği gibi “karanlık ışığı alt edemez” ..ışığın çocuğu olduğumuza göre bize kim, başka hangi güç hükmedebilir ki. Çünkü O'nun sözleri adımlanma çıra yolum için ışıktır. Tanrı bizden o kadar çok şey istemiyor O'nun bizden beklediği Gözlerimizi imanımızın öncüsü ve tamamlayıcısı olan İsa'ya dikmemiz, yalnız O'na bakmamız ve emin adımlarla O'nun yolundan gitmemizdir. Benim hayatımda Tanrı'nın sevgisi, adaleti ve lütfu daima bana güç veriyor. Ne zaman O'na yüzümü çevirsem, herhangi bir karamsarlığa düşsem baktığım zaman İsa daima karşımda kucağını bana açıyor. İnancımla ilgili daha önceleri ailemle birçok problemler yaşadım ilk olarak Annem ile birkaç sorun yaşadım hamdolsun Tanrı bu sorunlarımı çözdü ve Annem sonunda beni böyle kabul etti. Ama şeytan bu sefer başka bir yol seçti ve Anneannem ile baya büyük sıkıntılar yaşamaya başladım, şeytan sevdiklerimle aramı bozarak bana saldırıyordu. Çünkü Anneannemin benim hayatımda ayrı bir yeri vardır. Ama Anneannem benim Hıristiyan olduğumu duyunca değişti artık beni bir evlat olarak görmüyordu ve benimle görüşmek istemiyordu. Bu durum benim için çok zor bir durumdu ailem benden, Anneannem ile aramızın düzelmesi için geçici olarak inancımı inkar etmemi istediler ve böylece her şey düzelecek dediler. Ama Ben böyle bir şey kesinlikle yapamazdım İsa'yı ne olursa olsun kesinlikle inkar edemezdim bunu isteyen ailem ve sevdiklerim olsa bile bu benim için zor bir denenmeydi ama yinede biliyordum ki O beni bu denenmeden, bu sıkıntılardan kurtaracaktı çünkü bu konuda vaadi vardı. “Seni asla terk etmem, seni asla bırakmam” ..diye ve bende buna güvendim çünkü Tanrı'nın sözünde duracağına hiç kuşkum yoktu, Iakin bunu da yaşadım. Hamdolsun şimdi gerek Ailem, gerekse Anneannem ile aramız inancım konusunda çok iyi Rab bütün sorunları kaldırdı. İnandığım Tanrı o büyük denenmede benim ile birlikte idi, Beni avuçlarının içinde tutuyordu. “İşte kalıcı olan üç şey vardır. İman. ümit ve sevgi bunlardan en üstün olanı da sevgidir.” Her şeyim O'nun bedenim, canım ve içimdeki ruh O'nun Ruhu, yaşamımda Onu ellerinde bu ban çok güven veriyor. İşte bu yüzden bizlere olan sevgisi için Onu ne kadar övsem bizlere yetersiz kalır. Evet ya Rab İsa sen benim ve adına İman edenlerin tek kurtarıcısın senden başka kurtarıcı yoktur. Övgü, yücelik ve güç sonsuzlara dek senindir. Amin.. SONER October, 2005 11:57 AM

Published by: Soner

“Hiçbir şey Tanrı konusunda yapılan sadık, içten ve sürekli bir araştırma kadar insan aklını daha fazla genişletemeyecek; insan ruhunu daha fazla büyütmeyecektir. Kederinizi kaybetmek ister miydiniz? Üzüntülerinizi atıp kurtulmak ister miydiniz? O zaman gidin ve kendinizi Tanrı’nın derin sularına bırakın; O’nun uçsuz bucaksızlığında kaybolun ve kendinizi dinlenmiş, tazelenmiş ve canlanmış bulun. Tanrı konusunda derin derin düşünmekten başka, ruha böyle huzur veren; üzüntüleri ve kederleri böyle dindiren; felaket rüzgarlarına böyle huzur getiren başka hiçbir şey bilmiyorum.” C. H. Spurgeon

Gerçek Babamı artık tanıyorum Sevgisini koydu yüreğime, sonsuz Lütfunla affetti " beni" Babam sensin diye sesleniyorum O'na Duyuyor ve yanıtlıyor beni Bana merhamet dolu kollarını açtı O'nda merhamet buldum Şimdi dilimde Rab'bi Babamı övüyorum Yaşamımı yönetiyor ve koruyor beni Bana sonsuzluğun kapısını kudretli ellerinle O açtı..

Tanrı Sevgidir »-(¯`v´¯)-» Eğer Tanrı sevgi olmasaydı, hiçbirimiz için bir umut olmazdı. İlahi sevgi özensiz, sulu, aşırı duygusal değildir; sevdikleri için işleyen bir sevgidir.. Bu, hak edilmemiş bir sevgidir (Romalılar 5:68) Bizim tarafımızdan aranmamış bir sevgidir (1.Yuhanna 4:10) Hayal edilemez bir sevgidir (1. Yuhanna 3:1)

Yalnız seni yüceltmek amacıyla parlamak ve Senin derin sevginde yaşamak istiyorum. Sende kalıp cesaretli olmak ve ne olursa olsun Seni izlemek istiyorum. Biliyorum kurtuluşum ve sahip olduğum herşey senin lütfun sayesinde İsa gel ve doldur tüm varlığımı Dilim ve yüreğim İsa Rab'dir desin Sözünü yüreğime almak ve benim için olan planını hayatımda gerçekleştirmeni istiyorum. Çoşkulu sevincini hergün tatmak ve yüreğimle sana yeni ezgiler söylemek istiyorum. Sende kalıp sabırlı olmak ve zor zamanlarda yalnız Sana bakmak istiyorum. Senin hikmetinle aydınlanmak ve yaşam ışığına sahip olmak istiyorum. Senin kulun olarak hizmet etmek ve yalnız seni hoşnut etmek istiyorum..

“Seçiminizi yapmak zorundasınız. Bu insan ya Tanrı’nın Oğlu ya da bir deli veya daha kötü bir şeydir. O’nu bir ahmak gibi susturabilir; O’na bir iblis gibi tükürebilir ve O’nu öldürebilir ya da ayaklarına kapanıp O’nu Rab ve Tanrı’nız olarak çağırabilirsiniz. Fakat O’nun insanlık için harika bir öğretmen olduğu gibi aşağılatıcı bir yaklaşımda bulunmayın. Bize bu seçenek verilmedi; Tanrı bu seçeneği vermek istemedi. O bunu planlamadı.” C. S. Lewis